Wpuścili boty między graczy online - i okazało się, że to nie AI udaje ludzi, tylko my udajemy boty
Badacze wpuścili sztuczną inteligencję między prawdziwych graczy. Zaskoczyło mnie nie to, że boty grały dobrze, ale to, jak łatwo wzięliśmy je za swoich – i co to mówi o nas.
Marzyliśmy o cyfrowych przeciwnikach, którzy myślą jak ludzie. Eksperyment, w którym boty wpuszczono między prawdziwych graczy, pokazał coś odwrotnego – i to mnie zastanowiło znacznie bardziej niż same osiągi maszyny.
Bo cała opowieść o AI w grach zawsze szła w jedną stronę: kiedy wreszcie bot będzie tak dobry, że nie odróżnimy go od człowieka. A ja mam wrażenie, że pytamy nie o to.
Turing na odwrót
Klasyczny test Turinga sprawdza, czy maszyna oszuka człowieka. Ale w grze online sytuacja jest przewrotna: to my, ludzie, od lat gramy w sposób, który sami wytresowaliśmy do przewidywalności. Czekamy za rogiem na strzał w głowę. Stoimy w kolejce do oklepywania bossa. Wykonujemy te same rotacje umiejętności, bo tak każe meta i poradnik z YouTube’a.
Zauważcie ironię. Latami śmialiśmy się z botów wpadających na ścianę i biegających w kółko. A sami dobrowolnie zredukowaliśmy własną rozgrywkę do skryptu. Gramy „optymalnie”, czyli mechanicznie. Nic dziwnego, że AI wtapia się w tłum – tłum od dawna zachowuje się jak zestaw reguł.
Dziwi mnie, jak rzadko o tym mówimy. Cała branża goni za tym, by NPC był bardziej ludzki, podczas gdy realny gracz online staje się coraz bardziej maszynowy. Spotkaliśmy się gdzieś w połowie drogi – i to nie jest komplement dla żadnej ze stron.
Dlaczego to nie jest tylko problem graczy
Przenoszę tę obserwację poza grę i robi mi się nieswojo. Bo tak samo zachowujemy się w pracy, w social mediach, w rozmowach z chatbotem obsługi klienta. Wykonujemy powtarzalne wzorce, bo są bezpieczne i skuteczne. Algorytm nagradza przewidywalność, więc dostarczamy mu przewidywalność.
To jest prawdziwa stawka tego eksperymentu. Nie „czy AI nas zastąpi”, tylko „na ile sami upodobniliśmy się do tego, co ma nas zastąpić”. Maszyna nie musi udawać człowieka, jeśli człowiek chętnie udaje maszynę.
Najciekawsze w grach zawsze było to, co nieprzewidywalne – głupi błąd kolegi, szalona zagrywka, moment, gdy ktoś złamał metę i wygrał wbrew logice. To była nasza przewaga nad botem. Zaczynam podejrzewać, że powoli ją oddajemy.
Jeśli boty przechodzą za ludzi, może warto na chwilę zagrać brzydko, ryzykownie, nieoptymalnie. Nie po to, żeby wygrać z AI. Po to, żeby przypomnieć sobie, dlaczego w ogóle graliśmy.
